kanama:( ve sonrasında sevinç:)

17 Haziran 2009, tüm gün çektiğim yoğun bel ağrısı ve kahverengi lekeler gözümü korkutmuştu açıkçası ama, akşamki tam bir kabus oldu. Kan....yığıldım kaldım, ağladım çok, "bu da mı gidiyor allahım dayanma gücü ver". Medicana'yı aradım, "durumum acil doktor beye ulaşmamız lazım" dedim. "1-2 dakikaya size döneriz" dediler, dedikleri gibi de oldu. Doktorumla konuşunca rahatladım biraz da olsa. Hiçbir şey yapmadan yatmam gerektiğini, kanamam çoğalırsa gece kaç olursa olsun hemen hastaneye gelmemi, kendisinin de geleceğini, ama yarın erkenden bebeğin durumu için hastaneye gelmemi söyledi.Sarıldık Fatih'le, ağladık,ağladım ama elden ne gelir yarın sabaha kadar beklemekten başka...

18. Haziran.Sabahı zor ettim, Fatih için de öyleydi sanırım, hiç konuşmadık. Veee bebeğim orda, içimde hala. Öyle mutluyuz ki.Hatta kalp atışlarını gördüm dedi Fatih ama ben göremedim, olsun, kese bozulmamış hala bizimle dedi ya doktor, var mı ötesi...