kalp atışı ve sonrası

22 Haziran 2009, en az 1 ay mutlak istirahat dedi doktor, 20 günlük raporu almak için hastanedeyiz yine. Vee bu kez ben de gördüm bebeğimin kalp atışlarını, mucizevi bir duygu bu.

29 Haziran, ilk kez kulaklarımızla duyduk minicik bir kalbin atışını, mutluluk bu olsa gerek..

6 Temmuz, biraz daha büyümüş minik meleğimiz.

11 Temmuz, artık Prof.Dr. Ali Ergün'e gitmenin zamanı dedik ve gittik. Şimdilik iyi ki gittik diyorum, Gayet sıcaktı ilk izlenimimiz . Bebeğimizi gördük yine, biraz daha büyümüş 9 hafta 1 günlük. Haftasına da uygun. Aman allahım o da ne, hareket ediyor, Allahım bu ne güzel bir duygu, bu ne mucizevi bir şey. Tek istediğim, bebeğimi sağlıklı eli ayağı tamam mutlu bir şekilde doğurmak. Hayırlı sağlıklı bir evlat vermesi için her gün dua ediyorum allahıma.aminnnnnn....

13 Temmuz , rapor bittiği için yine hastanedeyiz. Her fırsatı değerlendirdiğimiz için yine baktık bebeğimize. Yine gördük, öksürün dedi doktor hoop yukarılara çıktı bizim minik.mutluyum.

kanama:( ve sonrasında sevinç:)

17 Haziran 2009, tüm gün çektiğim yoğun bel ağrısı ve kahverengi lekeler gözümü korkutmuştu açıkçası ama, akşamki tam bir kabus oldu. Kan....yığıldım kaldım, ağladım çok, "bu da mı gidiyor allahım dayanma gücü ver". Medicana'yı aradım, "durumum acil doktor beye ulaşmamız lazım" dedim. "1-2 dakikaya size döneriz" dediler, dedikleri gibi de oldu. Doktorumla konuşunca rahatladım biraz da olsa. Hiçbir şey yapmadan yatmam gerektiğini, kanamam çoğalırsa gece kaç olursa olsun hemen hastaneye gelmemi, kendisinin de geleceğini, ama yarın erkenden bebeğin durumu için hastaneye gelmemi söyledi.Sarıldık Fatih'le, ağladık,ağladım ama elden ne gelir yarın sabaha kadar beklemekten başka...

18. Haziran.Sabahı zor ettim, Fatih için de öyleydi sanırım, hiç konuşmadık. Veee bebeğim orda, içimde hala. Öyle mutluyuz ki.Hatta kalp atışlarını gördüm dedi Fatih ama ben göremedim, olsun, kese bozulmamış hala bizimle dedi ya doktor, var mı ötesi...

keseyi gördük :)

eveeeettttt, 13 Haziran 2009 Medicana'da doktor muayenesi ile bebeğimizin kesesini gördük.

test

9 Haziran 2009, reglimin 33.günü, 35. güne kadar yolu var ama eşimin de takipçisi olduğu bu durumda onun da heyecanına daha fazla dayanamayıp test yapıyoruz evde, bir gün önce akşam aldığımız testi ertesi sabah yapana kadar gözüme doğru dürüst uyku girmiyor. O uyku sersemi halimizle testi yapıyorum, banyo kapısında bekliyor Fatih(eşim). Benim cümlem "Fatih, I'm pregnant, hamileyim." heyecandan dil değiştiriyorum :) Havalardayız. Ama temkinliyiz de, diğer taraftan. Hani bu 3.gebelik ilk ikisini kaybetmişiz, sakin durmaya da çalışıyoruz.Şimdilik kimseye söylemeyelim.