tombiş yanaklım :))))))

21.11.09,Cumartesı 28 hafta 1 gun evet bu muayenemız de cok guzel geçti. Bi baktık tombiş olmus oglumun yanakları:) inanamadık.Çok tatlı olmuuuşşşşşş..... Maşallah. Doğum izninden bahsettik sonra doktorumla. 32+0 da veriliyormuş normalde "son üç haftaya kadar calısabilir" raporu. Zehrayla Ayşan 31+0 da almışlar, ondan bahsedınce,biz de veririz dedi doktorum. bizim rapor 31+3 de olacak ama onemli değil, zaten benim haftalarım cuma günleri döndügünden araya hafta sonu giriyo, bişey farketmeyecek yani. İyi olsun da yavrum, 3-4 günün hesabında değilim.

Yine demir eksikliğim çıktı, ilaç kullanmama rağmen. Ama daha fazla demir veremem dedi doktorum. Fatih B12 eksikliği olabilir mi diye babasından duyduklarını anlatınca tekrar demir depolarıma ve B12 me bakıldı, allahtan hersey normal çıktım. Bu arada 24.haftalardan itibaren ayak şişmelerim başladı. İlk başladığında özellikle solda korkunc ağrılar da vardı, sabahları bükemiyordum bile. Ama Allahtan ağrı geçti ama çok ayakta kalınca korkunç şişiyor ve zonkluyor, zaten 1 numara büyüttüm ayaklarımı he he artık 39 giyiyorum.Vee 26.haftaya başladığımda ellerimde uyuşmalar başladı. Başlarda dayanılmaz ağrılarla geceleri uyutmadı. Magnezyum takviyesı verdi doktorum. Kollarda da su tutması, ödem yüzünden bi de gece maksimum hareketsiz kaldığından ağrı fazla oluyormuş, doğumla geçecekmiş. Aslında şu an 30+0 ım ve gece yatırmayacak gibi ağrıtmıyor son 10 gündür. Aman nazar değdirmeyeyim:)Ama orta ve yüzük parmagım her daim uyuşuk ve karıncalı. Sabahları keçelikten ve ağrıdan kapatamıyorum elimi, ammmaaaa hiiiçççççç şikayetçi değilim. Bunlar da olacak 'yani kavun karpuz değil ki, can taşıyoruz' diyorum. Annelik kolay değil. Ama o içimde mesela bugün artık öyle güçlü hareket ettikçe Allahıma binlerce şükrediyorum. Allahım isteyen herkese sağlıklı hayırlı evlatlar versin. Ben de dahil. Amiiiiinnnnnnnn...

canım oğlum

Yazmayı unutmuşum. 30 Ağustos Pazar. 16.hafta muayenesi. Cinsiyeti belli oldu, erkek dedim ama boyunu kilosunu yazmamışım.
Boyu:17 cm
Kilosu:172 gr

28.09.2009, Ayrıntılı ultrasona bakıldı. Zaten doktorum 16.hafta muayenesinde "20.hafta muayenesi gibi ayrıntılı baktım" demişti. Aynı şeylere yeniden baktı. Herşey normal çok şükür.
Bu hafta boyu:23 cm
Kilosu: 385 gr

Doktorumuz "kendine güveni olmayan doktor başka bi doktora gönderir ayrıntılı ultrason için" demişti. Biz de doktorumuza güveniyor ve Eyüp Ekiciye ya da Mustafa Salih'e gitmeyiz diye düşünüyorduk. Ama heyhat, şüphe öyle pis bişey ki, emin olmak zorundasın "keşke" dememek için, 2 hafta sonra da Eyüp Ekiciye gittik ve iyi de gittik, kendi doktorumuzun ne kadar iyi olduğuna, daha fazla ayrıntılı baktığına kendi gözlerimizle şahit olduk.

Bu arada kilo alıp duruyorum :)

Neyse 24.10.009, 24 hafta 1 günlük muayenem de iyi geçti, çok bişeye bakılmadı. Kan değerlerimde hamileliğe bağlı demir eksikliği çıktığından demir hapına başlattı doktor. İdrar ve gebeliğe bağlı şeker değerlerim normal çıktı.Yüzünü görelim diye bayağı uğraşmasına rağmen göstermedi bizim oğlan. Doktor Fatih'in de doğuma girebileceğini söyledi.Bu bilgilerle öylece çıktık doktordan.
Boyu: 33 cm
Kilosu:719 gr olmuş benim minik oğluşumun :)

Çok kolay ağlar oldum. O kadar tutuyorum kendimi ama nafile. Hormonlar senden hızlı çıkıyor. Daha adını bile koyamadık oğlumun. Hep kavga hep gözyaşı var konu açıldığında. Eren dedik başta, güzel olabilir diye. Ama neymiş Aleviler koyuyormuş bu ismi Çorumda hep dedi diye Okan, vazgeçtik. Ben "sırf Fatih rahatsız olmasın diye" diretmiyorum bazı şeyleri. Yoksa bağnaz Çorumun aptal ayırımıcılıklarını taktığımdan değil. Ama o kadar zoruma gidiyor ki, bana tamı tamına 4 kez söz verdi, babasının ismini koymacağız diye, ama kimden feyz alıyoru bilmiyorum "herkes babasının ismini koyacağımızı bekliyormuş" buna karşı koyamazmış, babasının böyle bi talebi yokmuş ama onu mutlu edecekmiş, ummarmış falan filan. Yani beni mutlu etmek yerine "BİZİM" çocuğumuz için babasını mutlu etmek derdinde. Deniz diyorum, Ahmet Deniz diyor. Velhasıl o kadar sıkıldım ki bu isim mevzuundan. Bana bunları yaşattığı için o kadar kızgınım ki ona. Hayatımızda yaşadığımız en önemli zamanlardan biri. Bi de o kadar badire atlatmışken. Zevkle yapacağımız işimiz bile kabusa döndü. İsmiyle yaşasın herkes. VAr zaten bir tane Ahmet Sezer istemiyorum, istemiyorum, ;İSTEMİYORUM. ufffff, bunları düşününce de salak bi düşünce sarıyor içimi boğuluyorum, dillendirmek istemiyorum ama çocuğumun sağlığı için dua etmek yerine bunlara takılmak çok canımı sıkıyor.

Neyse, biraz da bebeğimin hareketlerinden bahsedeyim. 17-18. haftalarda etimin seğirtmesi gibi hissettiğim şeylerin bebeğimin hareketleri olduğunu anladım zamanla.Hele 20.haftadan sonra bunlar dıştan görünür hale geldi. Hafif tepecikler:) Ama son haftalarda tepecik oluşturmayı da geçtik, bölgesel kabarmalar, dalgalanmalar. Allahım mucize bu, başka söze gerek yok. Onun için yaşamak şimdiden başlıyor. : )

Seni seviyorum oğlum, heyecan ve karşı konulmaz bir merak içinde seni bekliyoruz.

Bir OĞLUM olacak :)))))))))

Eveetttt, bir OĞLUMUZ olacak. Mutluluk, heyecan, herşey içiçe...



30 Agustos 2009. Tam 1 aylık heyecanlı bekleyişten sonra yine doktorumuzun muayehanesindeyiz. Bir gün önceki randevumuz elektriklerin kesilmesi nedeniyle bugüne kalmıştı. Huzursuz uyumuşum zaten, heyecan dorukta. Karşımızda doktorumuz, sorulardan önce bebeği görelim dedik, ultrasonu karnıma koyar koymaz gördüm bebeğimi ve tabi hemen pipisini...Aaa o gördüğüm pipi mi dedim, doktorum onayladı, doğru görmüşsün dedi. Gerçi o an düşündüğüm en son şey cinsiyetiydi, sağlıklı olsun da ister kız olsun ister erkek. Güzelce gördük yavrumu, tüm organlarını tek tek gösterdi doktorumuz, kalbini dinledik.Kafası ölçüldü, ayaklarını, minik ellerini gördük. Yemem içmem gerekenlerden sonra sormak için listelediğim soruları sordum. Gayet rahattı doktorum ve o rahatlık bana da geçti. Yoga yapma isteğimle bir güzel dalga geçtikten sonra, her gün yarım saat tempolu yürümemi, son bir ayda aldığım kiloların fazla olması nedeniyle tatlıdan ve hamurişinden uzak durmamı söyledi.Güzel bir şekilde ayrldık doktordan, 28 Eylüle kadar bekleme süreci başladı şimdide.

Bu arada 17 hafta 6 günlük bebeğim, SAT'a göre(3.9.09) ve ben aslında hepitopu 4 kilo aldım. Ama 3 aya kadar sadece 1 kg, son 1 ayda ise 3 kg alınca doktor uyarma gereği hissetti.

Aslında 01.08.2009 tarihinde de doktora gitmiştik ve doktorum o zaman da ense kalınlığı gibi önemli ölçümleri yapmış ve içimizi rahatlatmıştı. 2'li testimiz gayet güzeldi. Ve bu muayene sırasında da aslında gördük pipiyi ama, %70 oranla erkek demişti, çünkü kızın cinsel organı da bu ayda pipiye benzeyebiliyormuş. Ama doktorumuz bazı ölçümler yapıp %70 oran verince, bi de insanın içine zaten doğuyor, hep erkek diye sevmiştim bebeğimi son 1 ayda.

3'lü test sonucu çıkınca da, salı günü doktorumu aradım. (01.09.09) 1:1500 çıkmış sonuç Bu sonuca göre riskim azmış ama bu hiç olmayacağı anlamına da gelmezmiş(Allah korusun) Amniyosenteze gerek var ya da yok demedi. Amniyosentezde 200'de 1 düşük riski var senin değerler 1500'de 1. Sence hangisi daha az risk dedi. Ama benim "hocam amniyosenteze gerek yok yani?" soruma cevap vermedi. Sen takdir edeceksin demeye getirdi, ama riskin de az dedi. Biraz kafam karıştı gibi oldu ama ablamla ve işyerinde kızlarla konuşunca netleşti. Doktorlar kendilerini bağlamak istemiyorlar işte.

Neyse içim rahat, bekliyorum.

kalp atışı ve sonrası

22 Haziran 2009, en az 1 ay mutlak istirahat dedi doktor, 20 günlük raporu almak için hastanedeyiz yine. Vee bu kez ben de gördüm bebeğimin kalp atışlarını, mucizevi bir duygu bu.

29 Haziran, ilk kez kulaklarımızla duyduk minicik bir kalbin atışını, mutluluk bu olsa gerek..

6 Temmuz, biraz daha büyümüş minik meleğimiz.

11 Temmuz, artık Prof.Dr. Ali Ergün'e gitmenin zamanı dedik ve gittik. Şimdilik iyi ki gittik diyorum, Gayet sıcaktı ilk izlenimimiz . Bebeğimizi gördük yine, biraz daha büyümüş 9 hafta 1 günlük. Haftasına da uygun. Aman allahım o da ne, hareket ediyor, Allahım bu ne güzel bir duygu, bu ne mucizevi bir şey. Tek istediğim, bebeğimi sağlıklı eli ayağı tamam mutlu bir şekilde doğurmak. Hayırlı sağlıklı bir evlat vermesi için her gün dua ediyorum allahıma.aminnnnnn....

13 Temmuz , rapor bittiği için yine hastanedeyiz. Her fırsatı değerlendirdiğimiz için yine baktık bebeğimize. Yine gördük, öksürün dedi doktor hoop yukarılara çıktı bizim minik.mutluyum.

kanama:( ve sonrasında sevinç:)

17 Haziran 2009, tüm gün çektiğim yoğun bel ağrısı ve kahverengi lekeler gözümü korkutmuştu açıkçası ama, akşamki tam bir kabus oldu. Kan....yığıldım kaldım, ağladım çok, "bu da mı gidiyor allahım dayanma gücü ver". Medicana'yı aradım, "durumum acil doktor beye ulaşmamız lazım" dedim. "1-2 dakikaya size döneriz" dediler, dedikleri gibi de oldu. Doktorumla konuşunca rahatladım biraz da olsa. Hiçbir şey yapmadan yatmam gerektiğini, kanamam çoğalırsa gece kaç olursa olsun hemen hastaneye gelmemi, kendisinin de geleceğini, ama yarın erkenden bebeğin durumu için hastaneye gelmemi söyledi.Sarıldık Fatih'le, ağladık,ağladım ama elden ne gelir yarın sabaha kadar beklemekten başka...

18. Haziran.Sabahı zor ettim, Fatih için de öyleydi sanırım, hiç konuşmadık. Veee bebeğim orda, içimde hala. Öyle mutluyuz ki.Hatta kalp atışlarını gördüm dedi Fatih ama ben göremedim, olsun, kese bozulmamış hala bizimle dedi ya doktor, var mı ötesi...

keseyi gördük :)

eveeeettttt, 13 Haziran 2009 Medicana'da doktor muayenesi ile bebeğimizin kesesini gördük.

test

9 Haziran 2009, reglimin 33.günü, 35. güne kadar yolu var ama eşimin de takipçisi olduğu bu durumda onun da heyecanına daha fazla dayanamayıp test yapıyoruz evde, bir gün önce akşam aldığımız testi ertesi sabah yapana kadar gözüme doğru dürüst uyku girmiyor. O uyku sersemi halimizle testi yapıyorum, banyo kapısında bekliyor Fatih(eşim). Benim cümlem "Fatih, I'm pregnant, hamileyim." heyecandan dil değiştiriyorum :) Havalardayız. Ama temkinliyiz de, diğer taraftan. Hani bu 3.gebelik ilk ikisini kaybetmişiz, sakin durmaya da çalışıyoruz.Şimdilik kimseye söylemeyelim.